На попљуваном перону усред ничега
Чекамо воз за далеки, светли град.
Чекамо толико дуго
Да већ одустајемо од пута.
Сада чекамо воз за повратак кући.
Чекамо исто, чекамо дуго:
На перону све више пљувачке,
А све мање нас
Иако нам се бројност не мења.
Чекамо, чекамо, чекамо…
Да ли ће доћи воз за кући?
Да ли ће нам с разгласа објавити
Да смо већ код куће?